evenwijdige lijnen, denkbeeldig snijpunt

‘evenwijdige lijnen, denkbeeldig snijpunt’

We hebben een line-up van dichters uitgenodigd behalve met een gedicht ook met een beeldende bijdrage deel te nemen. 

Uit het gevoel van onzekerheid (onmacht?) rond klimaat, de geopolitieke situatie, leiders die niet weten hoe de problemen aan te pakken, of dat juist al te zeker weten is dit thema ontstaan.  Hoe vinden dichters/beeldend kunstenaars in die chaos hun weg? Berusting? Actie? Humor? Wegkijken? Versieren met mooie woorden? Aanklagen?

Voordracht en gesprek vrijdag 19 juni, N.H. Kerk, Ring 1, Haamstede, aanvang 18:30 uur. Prijs € 15,00 inclusief lopend buffet. De expositie is de hele voorafgaande week van 11:00 – 17:00 uur open en gratis te bezoeken. Voor bestellen van tickets zie de knop onderaan dit bericht.

Deelnemende dichters:

• Wout Waanders – https://woutwaanders.nl/contact

  Wout Waanders schrijft gedichten en verhalen. Zijn debuutbundel Parkplan (De Harmonie, 2020) won de C. Buddingh-prijs, en werd genomineerd voor de Herman de Coninckprijs. Hij staat regelmatig op het podium, solo, en als onderdeel van BOYBAND, een literaire boyband. Wout heeft opgetreden op festivals als de Zwarte Cross, Gedichtenbal, Wintertuinfestival en Lowlands. Gedichten van hem verschenen onder meer in Hollands Maandblad, de Revisor, Tirade, Kluger Hans, Das Magazin, Liter, Het Liegend Konijn, NRC, Trouw en diverse bloemlezingen. In 2014 won hij Write Now! ’s-Hertogenbosch en in 2012 de Poëzieprijs van de Stad Oostende. Van 2019 tot 2021 was hij stadsdichter van Nijmegen. Wout was tot 2022 wekelijks op radiostation 3FM te horen als huisdichter. 31 januari 2025 verscheen de opvolger van Parkplan: We zijn nog lang niet halverwege. “Een bundel in het schemergebied tussen poëzie en fantasy, waar verdriet de vleugels heeft van een fabeldier en de zon een pinguïn is. Voor iedereen die ervan houdt soms te ontsnappen naar een wereld waar dieren kunnen praten, en waar je je zorgen als luchtballonnen op kan laten. Een bundel over reizen, maar vooral over reiken, naar anderen, want je verhouden tot een ander is een uitstapje op zichzelf.” Wout Waanders maakt een moderne versie van het Crystal Palace, het glazen gebouw dat dienst deed voor de wereldtentoonstelling van 1951 in Londen. Crystal Palace geldt nog steeds als een van de grootste expositiehallen ooit gebouwd. Vanwege de vele uitvindingen – van stortbaktoilet tot faxmachine en stemcomputer – die er tijdens de tentoonstelling werden gedemonstreerd, symboliseert het paleis de vooruitgang in een tijd waarin alles mogelijk leek. Waanders vormt het paleis om naar een hedendaagse pretpark. 

• Annelie David – https://www.anneliedavid.com/over

  Annelie David, (*1959, Keulen) is van huis uit danser en choreograaf, leeft sinds 1982 in Amsterdam, debuteert in 2013 met de gedichtenbundel Machandel en vertaalt Duitstalige poëzie van o.a. Friederike Mayröcker, Farhad Showghi, Uljana Wolf. In besprekingen over haar eigen poëzie wordt de persoonlijke en emotionele kracht van haar teksten geprezen. In haar bundel Schokbos (genomineerd voor de Grote Poëzieprijs 2021) verkent ze een ogenschijnlijk onschuldig natuurgebied in Zaandam – een klein bos – de camouflage van een voormalig verboden terrein waar proeven met munitie plaatsvonden. Haar observaties en beschrijvingen volgen deze sporen, die zich evenzeer in zijn natuurlijke groei als in de aangerichte kwetsuren manifesteren en vanuit verschillende gezichtshoeken ons begrip van de natuur problematiseren. Haar bundel Onvolledig alfabet (2025, Poëziecentrum Gent) is een exploratie van talen en taalmigratie. Het gaat de dichteres om mythische en kosmische verbanden, biologisch diepgaand, eerder dan om culturele omwentelingen of historische evoluties. Paradoxaal genoeg worden de hoofdpersonages van deze bundel daardoor incidentele nevenpersonages, factoren die in feite ook deels verglijden in de allesomvattende natuur. De dichter schrijft als het ware zichzelf uit het centrum van haar eigen werk, en de levenskracht van de natuur en de aarde neemt die plaats in (Mappa Libri, Dirk De Geest). Haar partner – graphic novelist en filmmaker – Guido van Driel illustreert haar bundels. Voor het literair tijdschrift nY#58 (november 2025) vertaalde David samen met Jeanne Verwee een essay van Uljana Wolf over erasure poetry. Dat heeft haar geïnspireerd om Rosa Luxemburgs Brieven uit de gevangenis (1916-1918) aan Sophie Liebknecht te bewerken met erasure. Wat kon Luxemburg met niet zoveel woorden zeggen wat de dichter nu zichtbaar wil maken? Onder het haast militante optimisme dat uit Luxemburgs brieven spreekt, schuilt het gevoel van gevangen zijn en isolatie. Haar fascinatie voor planten, insecten, dieren, natuurverschijnselen in de gevangenisomgeving is een vorm van overleven. De door erasure ontstane gedicht-en geven dat gevoel en hoe Luxemburg zich met dieren en planten vereenzelvigt weer. Tijdens de bijeenkomst evenwijdige lijnen, denkbeeldig snijpunt presenteert Annelie David voor het eerst haar project waarin zij zoekt naar antwoorden op hoe te overleven in tijden van onzekerheid en onmacht. Net als in Onvolledig alfabet verglijdt ook in deze gedichten de ‘ik’ in de allesomvattende natuur. Guido van Driel maakt met als uitgangspunt het in 2009 verschenen Herbarium van Luxemburg schilderijen van planten, insecten etc. Het letterenfonds kende voor dit project een ontwikkelingsbeurs toe. Zij leest ook ook gedichten uit Schokbos en Onvolledig alfabet.

• Tsead Bruinja – https://www.tseadbruinja.nl

  Tsead Bruinja is dichter. Zijn meest recente publicatie is Wat deed ik daar (Querido, 2024). In 2019 en 2020 was Bruinja Dichter des Vaderlands van Nederland. Daarnaast publiceerde hij de gelegenheidsbundel Springtij – gedichten over het leven met TBS (Querido) en werkte hij met ouderen, gastdichters, muzikant Zea en fotograaf Rosa van Ederen in woonzorginstellingen voor het project Portretten in Poëzie. In 2022 verscheen de bloemlezing waar hij als Dichter des Vaderlands aan was begonnen: De eerste bloemlezing van de Nederlandse poëzie – 101 gedichten uit het Koninkrijk van 1945 tot nu (Querido). Deze bloemlezing bood een inclusievere blik op de ‘Nederlandse poëzie’ waarbij alle talen, streektalen en dialecten waarin binnen het Koninkrijk geschreven wordt mee mochten doen. Ook gedichten uit Indonesië, Suriname en de Antillen zijn in de bloemlezing te vinden, evenals gedichten van nieuwe Nederlanders uit bijvoorbeeld het Midden-Oosten en Zuid-Amerika. Toen Bruinja in 2023 het Boekenweekgedicht mocht schrijven, deed hij dat in het Fries en kreeg hij van bevriende dichters en vertalers veertig vertalingen binnen, mede door zijn werk aan de bloemlezing o.a. in veel verschillende streektalen en dialecten. Bruinja debuteerde in het Fries in 2000 met de Friestalige bundel De wizers yn it read/ De wijzers in het rood (Bornmeer) en in het Nederlands in 2003 met Dat het zo hoorde (Contact). Bruinja stelt bloemlezingen samen, recenseert, presenteert, interviewt en treedt op.  Daarnaast werkt hij regelmatig samen met beeldend kunstenaars, typografen en vormgevers, zoals René Knip, Joep van der Made en Milou van Ham. Zijn werk is niet alleen in boeken maar ook op gebouwen, pleinen en in winkels te lezen. Voor deze bijeenkomst zal hij samenwerken met Mirka Farabegoli. Op basis van een aantal risoprints en fotografische etsen zal hij werk maken. Dat werk kunnen zij dan weer drukken in combinatie met de teksten voor in de expositie. Mirka en hij werkten eerder samen aan het boek Stofsûgersjongers/Stofzuigerzangers. En hij maakte werk bij haar expositie Mannigfuald.
   

• Elise Vos – https://nl.wikipedia.org/wiki/Elise_Vos

  Elise Vos studeerde Oost-Europese Talen en Culturen aan de Universiteit Gent. Ze werkte als redacteur in het veld van volkskunde en erfgoed. In 2024 verscheen haar debuutbundel Bolster bij Uitgeverij De Zeef, waarop een jaar later Van alles de laatste verscheen, een duoproject waarin poëzie en fotografie schoonheid zoeken in vergankelijkheid. Vos schreef de gedichten, terwijl fotograaf Eddy Verloes de foto’s maakte. Vos’ gedichten verschenen in verschillende literaire tijdschriften, waaronder Hollands Maandblad, De Gids, Poëziekrant, Tirade, Deus Ex Machina, Meander, Liter, DW B, Ooteoote, Landauer, Hard//hoofd, Het Liegend Konijn, Elders Literair, De Sprekende Ezels en De Schaal van Digther. In september 2026 verschijnt haar volgende bundel Baknijd bij Poëziecentrum. Vos verdiept zich graag in de duistere krochten van folklore, religie en geschiedenis, en koppelt deze aan hedendaagse maatschappelijke uitdagingen. In haar werk onderzoekt ze de beeldvorming rond de vrouw in al haar facetten. Dystopische, sprookjesachtige, eco-gothic en absurde beelden en motieven kenmerken haar (vaak verhalende) poëzie. Vos is recensent voor het tijdschrift De Reactor, Poëziekrant . De foto’s zijn gemaakt door dichter-fotograaf Kris Lauwereys, met wie Vos een koppel vormt. Samen bezoeken zij plekken waar de natuur zich niet meer in de schaduw van menselijke interventie bevindt, maar vanonder dit juk ontsnapt. De drie foto’s die Lauwereys en Vos tijdens de expositie laten zien, zijn, net als de daarbij horende poëzie, onderdeel van hun gezamenlijke zoektocht naar rust en creativiteit.

• Margot Delaet – https://www.hyster-x.com/margotdelaet & https://www.instagram.com/_margotdelaet_/

  Margot Delaet is dichter, literair vertaler en fotograaf. Ze behaalde een master in de wijsbegeerte aan KU Leuven, en studeerde af met een thesis over het belang van de politieke verbeelding voor verzet onder en tegen neoliberalisme. Ze droeg voor op festivals als Poetik Bazar, Theater Aan Zee, Read My World, Brussels Planetarium Poetry Fest en Vers Vuur. Haar teksten werden gepubliceerd in Poëziekrant, Deus Ex Machina, Versopolis, DW B en Notulen van het Onzichtbare. Haar fotografie werd gepubliceerd in De Morgen Magazine en Marie-Claire België, en tentoongesteld in De Studio, De Serre, Dingen Die Niet Verkopen en Zinnema. In 2026 werd ze geselecteerd voor talentprogramma’s DUNK en Anders dan fictie. Zij is lid van schrijverscollectief Hyster-x en behoort tot de kerngroep van de Klimaatdichters. Voor ‘evenwijdige lijnen, denkbeeldig snijpunt’ werkt ze aan nieuw tekstueel en fotografisch werk, waarin ze speelt met sterke, bijna grafische contrasten tussen licht en donker.

• Ingeborg Haalboom – https://dichtersgildeterneuzencom.wordpress.com/wiezijnwij/

  Ingeborg Haalboom Omstreeks 1999 is ze begonnen met dichten. De natuur en vergankelijkheid vormen een grote inspiratiebron voor haar gedichten. Ook een diepgaande belangstelling voor de mens is een terugkerend thema. Gedichten van haar zijn geplaatst in diverse bladen en bundels, zoals het Gezeefde Gedicht, Ballustrada, Schoon Schip, SlA-avier, Weirdo’s, Prado, Vers op Zondag en de Maerlant Poëzieprijs. Begin 2021 won ze de derde prijs bij de gedichtenwedstrijd Gorssels Goed. Zij is lid van het Dichtersgilde Terneuzen en nam deel aan ‘Kleur de nacht met woorden’. Het beeldend werk is van haar dochter Heavenleigh van Wolvelaer  (13-07-2003). Ze werkt in de ambulante begeleiding en in haar vrije tijd schildert en fotografeert ze veel. Het beeldend werk omschrijft een gevoel van overspoeling en verdrinken bij wat er allemaal gaande is in de wereld. De kilheid en chaos door desinformatie en het ontbreken van een duidelijke lijn. Het gebruikte materiaal is acryl op papier. Ingeborg’s gedicht sluit aan bij het beeldend werk, probeert tevens de heersende wereld te plaatsen.